Geluk (Bus Verhaal 2)


Bus verhaal 2: Geluk

Vanochtend hebben wij alleen maar geluk. Ten eerste, mogen wij samen met J naar therapie reizen, zonder A. Dus zonder kinderwagen, luiers, tassen, knuffels, hapjes en noem maar op. Ten tweede, staat er een oude, grijze metro voor onze neus. J is in de zevende hemel, want de oude metro is natuurlijk zijn favoriet en is zooooo mooi, en niet saai, en daar houdt hij van en….en…

Stiekem ben ik ook erg  blij,  want met de nieuwe metro heeft J helaas niks  en dan kan het behoorlijk mis lopen. Maar goed…..vanochtend kan toch niks meer mis gaan??

Ik ben blij, dat J gewoon vanzelf naar binnen stapt, zonder aarzelen en zich aan mijn hand vast te klemmen. Hij staat daar vrolijk te kletsen en de mensen in onze wagon delen zijn vreugde mee. Iedereen weet al waar wij naartoe gaan, waar wij moeten uitstappen, hoe laat de bus vertrekt en hoe zijn therapeute heet. Voor een meneer drukt hij op een deurknopje. Alsof hij een conducteur is,  fluit hij bij het vertrek en bij een aardige studente mag hij mee in haar telefoon kijken. Bij het uitstappen bedankt hij uitgebreid de mensen, de metro en de chauffeur. Een mevrouw, die meereist en samen met ons uitstapt is onder de indruk en zegt dat ze nooit iemand zo dankbaar en blij voor kleine dingetjes  heeft gezien. “Prettige reis verder”, zegt J en wij haasten ons naar de bushalte.

In de bus moet eerst natuurlijk alles gecontroleerd worden. Is iedereen ingecheckt? Zijn alle knopjes er? En doen die het wel? En, jonge man, je mag niet je voeten op de stoel plaatsen! Mag ik bij het raam zitten? Wanneer vertrekken wij? Oh…mevrouw, u mag niet in de bus eten!

J proeft even de sfeer en ik neem een krant en observeer hem (of andere mensen…) vanuit mijn plek. De sfeer is helaas niet zo vriendelijk als in de metro en dat merkt J meteen. Hij probeert contact te leggen, maar tevergeefs. Wie stapt er uit bij de volgende halte? Stilte…Meneer, stapt u soms uit bij de volgende? Slappe lach…. En u mevrouw? Draait weg…Nou, dan maar op een knopje drukken, voor als iemand toch wil uitstappen…..Alstublieft, de halte…vergeet niet uit te checken…Stilte…

Ik probeer aan J uit te leggen, dat hij moet stoppen met op de knopjes te drukken. Pas als wij uit moeten stappen, mag hij drukken. “Maar, mam, mensen zeggen het niet…stel  voor dat iemand toch wilt uitstappen?” Tja….

De bus stopt al enkele keren zonder dat er iemand eruit of  in stapt en niemand wil aan J vertellen, of hij/zij bij de volgende halte uitstapt. Zucht! Ik ken het al…Ik voel het al aankomen… Ik  blijf  moed bij me roepen en ik “verdiep me” in de krant…

De eerste oproep klinkt als een donder en ik zie J enorm schrikken: “Wilt u alstublieft, jonge man, stoppen met drukken? Want het is heel irritant! Ik stop al meerdere keren voor niks. En wilt u, mevrouw, beter op uw kind letten? Hij moet rustig bij u gaan zitten!”

Dat wil ik natuurlijk altijd…Ik ben toch een top van de moeder?!?…En ik kan alles!…Maar niet nu…niet in deze situatie…niet in deze sfeer….

“Ik ben geen jonge man! Ik ben J!!!! “. Binnen no time zit mijn kerel bij de buschauffeur. “En dat is geen mevrouw! Mijn moeder heet M! En jij bent zelf super irritant!!!”

De stilte is verbroken…De bus is wakker…. Schiet maar…Ik sta er klaar voor…

“Wat is dat nou…??? Kijk, zij zit gewoon de krant te lezen!!!! “

“Hey, hou je kind in bedwang! Zie jij niet wat hij doet?”

“Met zo’n opvoeding…tja…die kinderen van tegenwoordig…”

“Dat kind is gewoon gek! Het is toch niet normaal…”

“Als hij zich niet in de bus kan gedragen, ga maar met de fiets….”

“Zet hun gewoon de bus uit…”

“He, jongen, doe eens normaal! Je hebt gewoon wat aansturing nodig….”

Ik zit van mijn krant te “genieten” en J gaat ondertussen door het lint: trekt gekke gezichten, “danst’ op de stoel en schreeuwt ”allerleukste“ woorden uit.

De bus stopt, de chauffeur loopt naar mij toe en zegt, dat zij zelf een kind met Autisme en ADHD heeft en dat zij goed begrijpt,  hoe moeilijk het is, maar als het zo verder gaat, moeten wij helaas uitstappen. Zij kan zo toch niet rijden…

“Begrijpt zij het echt?”, is mij eerste gedachte.

“Jammer, dat zij niet bij Mama Vita bijeenkomsten zit”. “Zij moet gewoon bij mij op consult komen”,  is het volgende wat in me opkomt..

Ik leg mijn krant opzij, kijk de mensen om me heen aan en zeg:

“Als wij nu met zijn allen rustig en vriendelijk blijven, dan gaat het vanzelf over…”.

“Meneer, bij welke halte stapt u uit?”, doet J nog een poging…

“Nou, laat eens kijken J. Volgens mij heet jij J en  ik moet bij de …. uitstappen.”

“Oh, dan ga ik even wachten en dan druk ik het knopje voor u. En weet u….”

Ik kijk dankbaar naar een man, die het verschil maakt en aansluit. En hij knikt vriendelijk naar mij toe. Hij begrijpt het.

Vanochtend hebben wij geluk…

11 Responses to Geluk (Bus Verhaal 2)

  1. Haik 2 februari 2013 at 19:29 #

    Leuk verhaal. Klopt als een “bus”….

  2. els 10 februari 2013 at 08:43 #

    tja. ik had het grote geluk vrijwel nooit met ov te moeten reizen. En als het moest was het een feest voor mijn zoon, en hier .. in het rustige brabant,.. ik had nooit een drukke bus..Ook nam ik meestal iets mee waardoor mijn zoon afgeleid werd als hij neiging kreeg om te gaan lopen. Tegen iedereen aan praten deed hij niet.. dus…. nee, ik herken je problemen niet.
    Wel het gedrag van anderen bij andere momenten in ons leven.. als mijn zoon zijn wat meer bijzondere gedrag toonde…..oeh… en dat is héél herkenbaar! Wat ben je dan blij met zo’n reactie van die man, he?!

    • Marina 13 februari 2013 at 18:48 #

      Wat zou ik blij zijn, als er meer van “zulke mannen” in de bussen zouden zitten.. :mrgreen:

  3. Sonja Streng 13 februari 2013 at 22:31 #

    Toppunt wat er allemaal mis ging, 14 jaar ervaring met leerlingen vervoer!
    . Verkeerd adres kind leveren school of huis.
    . Tijdens rijden worden deuren geopend door kinderen.
    . Chauffeur buitengesloten door kinderen die in de taxtibus zaten, sleutels nog in contact.
    . Verwondingen bij kind, door krabben, bijten tot bloedens toe.
    . Pesten in de bus, aan gordels trekken, muts aftrekken.
    . Bij remmen vliegen de schooltassen alle kanten op.
    . Gevaarlijk scheur rij gedrag.
    . Bus te laat met ophalen, brengen hoor je niets ook al is het 1 uur te laat.
    . Wisselende route niet fijn voor autisme.
    . Wisselende plekken in bus niet fijn voor autisme.
    . Wisselende chauffeurs, niet fijn voor autisme.
    . Je kind dumpt terwijl de school nog dicht is, gewoon weg rijden.
    . Wegrijden als de voordeur nog niet geopend is.
    . Chaos in de bus, totaal de kinderen niet onder controle
    . Geen idee wat het inhoudt leerlingen rijden met leerlingen vervoer. Dit zijn geen gewone kinderen! Weten niet hoe hier mee om te gaan.
    . Geen gezicht bij kinderen naam kennen, gevolg wie woont hier en er zeggen 8 kinderen ja of niemand zegt wat.
    . Wegrijden zonder gordel om
    . Epileptische aanval hoeven ze niets te doen, want het is medische
    handeling.

    . In het begin was er een bijrijder op de bus. Deze hield de kinderen
    in de gaten. Totaal geen onrust in de bus. Niets aan de hand. Kon dit maar weer zo worden. Voor alle partijen beter.

    • Sandra Holscher 13 februari 2013 at 22:54 #

      Dit is gewoon te triest voor woorden. Mijn zus heeft hier ook voorbeelden van te over (helaas). Hier moet echt wat tegen gedaan worden, dit kan toch niet langer! Mijn dochter gaat (gelukkig) niet met een busje naar school, maar mocht het zo zijn ben je bijna in staat om je werk er voor op te geven om je kind zelf naar school te brengen. Dat mag toch niet de bedoeling zijn?

      • Marina 13 februari 2013 at 23:10 #

        Ik heb het toch gedaan, Sandra! Nee, dat mag niet de bedoeling zijn…Maar je wilt je kind die ellende toch sparen???

    • Marina 13 februari 2013 at 23:13 #

      Oh, Sonja…Wat ERG!!! Ongelooflijk :cry: !!!!

    • Marina 13 februari 2013 at 23:38 #

      Maar, Sonja, hoe kan je niks doen bij een epileptische aanval??? Het kind kan toch overlijden???

  4. Sonja Streng 15 februari 2013 at 23:41 #

    Hoi Marina,

    Dit was mijn antwoord.
    Ik heb bijna anderhalf jaar onze zoon zelf naar school gebracht. Deze ivm zijn epilepsie. Op één op de andere dag wilde ze hem niet meer mee nemen omdat hij epilepsie had. Hun hoeven niets te onder nemen ,omdat het medisch is zelf geen 112 bellen. Dit risico was te groot ,want de aanvallen waren die tijd behoorlijk aanwezig. Elke dag 80 km rijden,2 uur per dag kwijt. Een gegeven moment heb ik een privé chauffeur ingehuurd. Zij nam het over. En zou handelen als het nodig was,112 bellen of iets toedienen zonodig. Gelukkig hoefde ze nooit in te grijpen. 6 jaar geleden zijn we begonnen met ketogeen dieet hiervan gingen de aanvallen een stuk minder worden. Dus ik meldde het niet meer bij de taxi bedrijf. Die geeft toch niet door aan de chauffeurs. Volgens mij vinden hun het niet belangrijk wat het kind mankeert. Autisme, epilepsie en verstandelijk beperkt dat wordt totoaal niet doorgeven en daar maak ik mij goede zorgen om. Dat de chauffeur totaal geen besef heeft wat voor beperkingen de kinderen hebben die mee rijden.
    Wat mij ook grote zorgen maakt is de reistijd van 75 a 90 minuten per rit zonder airco. Die tijd hebben we ook gehad. Gelukkig is dit nu bij deze taxibedrijf opgelost en duurt de rit 60 a 75 minuten per rit

  5. Leonie 14 juni 2013 at 08:24 #

    Wat mooi beschreven Marina. Ik zie het helemaal voor me. Wat zou het toch fijn zijn als er meer mensen wat liever doen. Daar knappen ze zelf ook van op.

  6. Marina 21 juni 2013 at 13:14 #

    Heel mooi gezegd, Leonie: “Daar knappen ze zelf ook van op”! Als de boodschap maar aankomt…. :wink:

Geef een reactie

:wink: :-| :-x :twisted: :) 8-O :( :roll: :-P :oops: :-o :mrgreen: :lol: :idea: :-D :evil: :cry: 8) :arrow: :-? :?: :!:


Subscribe

Subscribe to our e-mail newsletter to receive updates.

, , , , , , , , ,