Blondie (Busverhaal 4)


Busverhaal 4:  Blondie

“Goede morgen, jongedame! Ik ga naar IJ…Mag ik instappen? En weet jij waar ik uitstappen moet? Kan je daar stoppen??? En waarom brandt het lichtje hier?……”

Vragen…zo veel vragen…contact leggen op zijn eigen manier…niet eens wachten op de antwoorden…en maar door praten…niet aankijken…Maar toch sociaal, vriendelijk, behulpzaam…Is toch al heel wat voor iemand met een PDD NOS diagnose?!!?

Bezorgd kijk ik naar mijn mannetje, die bij de buschauffeur blijft hangen en voor de zoveelste keer zijn ritten naar therapie zo gezellig mogelijk probeert te maken door contact, op zijn eigen specifieke manier, te leggen. Ik merk, dat ik even zo veel vragen als mijn kerel heb: Kan de buschauffeur hem aan? Wordt zij niet gauw boos? Is zij al geïrriteerd? Vindt zij hem raar? Al die vragen (of angsten…) schieten bij mij naar binnen…Want echt leuk zijn onze buservaringen niet en het is maar blijven duimen, dat het redelijk verloopt en wij niet worden aangesproken of nog erger – de bus uit gezet…

De buschauffeur is een stevige blonde dame van een jaar of vijftig: opgemaakt, verzorgd en netjes aangekleed. Praat hard, maar vriendelijk; lacht veel en vind J op zijn minst grappig. Ze hebben inmiddels kennis met elkaar gemaakt en zij weet al alles (of bijna alles) over ons. Al pratend controleren ze allebei de kaartjes en begroeten de instappende mensen. J houdt de tijd in de gaten, want de bus moet zeker op tijd vertrekken en iedereen moet goed inchecken, want anders moeten ze boete betalen. Heel spannend ….

Wij vertrekken natuurlijk op tijd. En er was tot nu toe nog geen aanleiding voor “worries”…Mijn kind mag een hulpje van de bestuurder zijn en beiden hebben lol.

Mensen die in en uit stappen worden uitgebreid begroet, kaartjes worden extra gecontroleerd, niemand heeft vergeten om zich uit te checken en het “Stop” knopje wordt altijd op tijd ingedrukt. En dat alles met zo veel enthousiasme, blijheid en zorgzaamheid…

Ondertussen kletst J de oren van het hoofd van de bestuurster, maar zij is geen enkele keer onvriendelijk of ongeduldig. Alle vragen over talloze knopjes, panelen, pedalen en apparaten zijn netjes beantwoord, alles wordt geduldig uitgelegd, alle angsten weggenomen en ik hoor veel gelach. Ze letten allebei op de weg, plannen samen of er ingehaald mag worden, stoppen keurig bij de stoplichten, schreeuwen samen “Rij maar door” tegen onhandige bestuurders en lachen weer…want J vindt alles grappig…Genieten dus!!!!

En ik zit vol verwondering naar allebei te kijken: eigenlijk geloof ik mijn ogen niet… Zit ik echt in de bus? Dat kan toch niet waar zijn???

Na al die nachtmerries met driftbuien, oordelen, negatieve opmerkingen….

Zo iemand zou ik zelfs voor de begeleiding willen aannemen…..

De tijd vliegt….En voor dat ik het zelf merk, wordt er voor mij geroepen, dat wij bij de volgende halte uitstappen moeten. Jammer…zo’n “korte” rit…De blonde dame lacht naar mij en naar J toe en zwaait ons gedag. J bedankt zijn maatje duizend keer, zwaait totdat de bus niet meer zichtbaar is en huppelt vrolijk naar zijn therapie….

Ik weet niet, waarom blonde dames zoveel negatieve aandacht in Nederland krijgen, maar deze “Blondie” zou ik voor de rest van mijn leven dankbaar zijn!

Want zij begrijpt het wel….


 

6 Responses to Blondie (Busverhaal 4)

  1. Ankie Persoons 3 maart 2013 at 20:06 #

    Wat een heerlijk verhaal! Na de eerdere verhalen zat ik bij dit relaas op het eind met tranen in mijn ogen… Kan Blondie een lintje krijgen aub?

  2. Marina 3 maart 2013 at 21:08 #

    ja, Ankie zeker! in het kader van autisme week zou dat helemaal goed van pas komen :-D
    En dank voor je compliment!!!!

  3. Leonie 14 juni 2013 at 08:30 #

    Zit hier ook met waterige ogen achter m’n laptop. Heel mooi om te lezen.

  4. Marina 21 juni 2013 at 22:25 #

    Er zijn wel Mensen tussen ons, ook al zijn ze in dienst…. :-D
    En daar willen wij meer van hebben! :lol:

  5. Kate 4 november 2013 at 08:40 #

    So nice to read this story and just wish that all your bus journeys with J will be the same. But life is not like that. Still this one is something to be cherished and one day hopefully everyone will be just like ‘Blondie’.

  6. Marina 4 november 2013 at 13:03 #

    Thank you, Kate! I’m just happy we’re blessed with neighbours like YOU!!! A couple of “Blondies”by and we can “party” the life…. :wink:

Geef een reactie

:wink: :-| :-x :twisted: :) 8-O :( :roll: :-P :oops: :-o :mrgreen: :lol: :idea: :-D :evil: :cry: 8) :arrow: :-? :?: :!:


Subscribe

Subscribe to our e-mail newsletter to receive updates.

, ,