Kortsluiting (Bus Verhaal 1)


Bus Verhaal 1:  Kortsluiting                   

Het is een zonnige, warme dag,  een uitzondering voor Nederland. Een dag waarop wij al zoveel hebben gedaan. Het is 19:30uur en wij staan bij een bushalte in een andere stad. Al een tijd lang haasten wij ons elke dag vanuit school naar de metro en hopen wij de bus te halen, die ons naar therapie voor mijn zoon brengt.  Al met al zijn wij ongeveer vijf uur  bezig: heenreis, therapie, terugreis. Mijn schattebouten doen hun best, maar hebben het al een beetje gehad voor vandaag. Gelukkig komt de bus op tijd en wij mogen instappen: knopje drukken, kinderwagen in, inchecken…pfff…Zoon J is ondertussen voorin ingestapt en met zijn “routine” bezig: knopjes “controleren”, de sfeer aanvoelen,  goed plekje vinden, klein gesprekje met de buschauffeur voeren. Is alles onder controle? Nou, niet helemaal…dochtertje A wil niet meer in de kinderwagen zitten, zij wil uit het raam kijken en zit te janken. Ondertussen klinkt het gesprek tussen J en de buschauffeur niet echt vriendelijk in mijn oren. Maar laat maar…

Ik doe een poging om met mijn peuter naar een stoel te verhuizen, maar het is niet zo gemakkelijk als ik dacht.  De bus rijdt hard en mijn kinderwagen is vol geladen en valt om, zodra ik A op til. Daar  gaan wij dan: boodschappen, schooltas, luiertas, knuffels, mijn tas…..Ik sta met de tas in één hand, mijn peuter in mijn andere hand.Ik probeer ondertussen in te schatten of de bus bij de volgende halte stopt en houd mijn zoon in de gaten.  En…..opeens stopt de bus …ik weet nog niet waarom. Maar ik ben blij, dat wij met A de kans krijgen om naar de zitplaats te gaan…..en dan kunnen wij misschien J erbij roepen… “Mevrouw”, hoor ik, “wilt u uw zoon bij u houden?”Ik sta nog met mijn handen vol en over mijn peutertje gebogen en snap niet eens dat die woorden aan mij gericht zijn. Er staat een grote dikke kerel voor me: “Ik kan zo niet rijden. U moet uw zoon bij u houden. Hij praat best wel raar en zit niet stil. Wilt u hem nu roepen?  En trouwens, heeft u betaald? “

Oh…hij stopt dus helemaal voor ons…vanwege ons…door ons….”Ja, ik heb betaald”, zeg ik zachtjes en probeer ondertussen mijn “verhuis en mijn zoon bij mee te houden” opdracht af te ronden. “En weet u dat kinderen boven de vier ook moeten betalen? Heeft u voor uw zoon betaald? En hij moet echt bij u blijven zitten…Ik heb niet gezien, dat u betaald heeft …”

En toen gebeurde het…voor het eerst in mijn leven…Voor de eerste keer sinds wij Autisme pil met bijwerkingen naar binnen slikken; sinds wij oordeel en onbegrip op ons eigen lijf ervaren; sinds wij hartverscheurende opmerkingen krijgen – voor de eerste keer had ik  kortsluiting:

” Ik ben toch een stomme allochtoon en ik weet natuurlijk niet, dat kinderen boven de vier jaar moeten betalen. En ik heb zeker niet betaald, want ik ben een buitenlander. En het is fijn dat wij in Nederland klaar zijn met discriminatie, om welke reden dan ook. En mijn kinderen, die zijn natuurlijk storend, want ze houden hun mond niet dicht. En mijn zoon is natuurlijk verschrikkelijk, want hij voelt uw irritatie en daar bent u bang voor. U kunt niet eens een normaal gesprek met het kind voeren. Mijn kind heeft trouwens een Autisme diagnose. Weet u soms hoe is het voor zo’n kind ergens naartoe met de bus te moeten gaan? En natuurlijk moet de bus stoppen voor zo’n ”crimineel” gezin als wij, want alleen maar tegen een kwetsbare moeder durft de buschauffeur zo’n grote mond op te zetten. Grote bekken die er mee rijden hoeven zelfs niet te betalen, want daar is de buschauffeur bang voor. Ik snap nu dat er zo veel incidenten/bedreigingen met de buschauffeurs gebeuren. Terecht!”

Ik gooide twee OV kaartjes in zijn gezicht. Ik stopte onze Auti pas voor zijn neus. Ik schreeuwde, piepte en stampte en ik kon er niet genoeg van krijgen! In the middle of nowhere, in een opgesloten bus, met vreemde mensen om mee heen, stond ik met mijn kont bloot op het podium, mijn pijn, mijn verdriet, mijn onverwerkte boosheid uit te kotsen. Onder al die oordelende blikken, haatogen en gemene zuchten sprak mijn hart, schreeuwde mijn ziel en trilde mijn stem.

Er kwam geen applaus…er viel geen woord …er was geen licht…maar stilte, zwarte dode stilte heerste om me heen….

”Mam”, riep mijn zoon, “ je hoeft niet met die meneer te praten. Hij begrijpt het niet! “

En mijn huilende dochtertje kuste  mij wakker..

Wij zitten in de bus naar Amsterdam. Lui, Nederlandse zon schijnt in mijn ogen. A. zit op  mijn schoot en vertelt duizend keer dat ik haar “lieve Mammie ben”.  Mijn zoon zit naast ons het “Stop” knopje te onderzoeken.

Ik voel een hand op mijn schouder, draai me om en kijk in de ogen van een oma: “ Ik begrijp het wel, mevrouw….”, zegt ze.

De rest van het rit kletst  mijn zoon vrolijk met een ouder echtpaar, die achter ons zit.

Het echtpaar komt uit Engeland en zij begrijpen het wel……


 

4 Responses to Kortsluiting (Bus Verhaal 1)

  1. els 10 februari 2013 at 08:45 #

    Nou.. wat een rotmomenten.. en wat fijn dat er dan één zo begripvolle dame toch is…!!

  2. Marina 13 februari 2013 at 14:19 #

    Ik zou liever willen, dat er begripvolle maatschappij bij is!!! :cry:

  3. Leonie 14 juni 2013 at 08:38 #

    De adrenaline schiet gewoon omhoog als ik dit lees. Ik hoop dat die buschauffeur er later toch nog eens over nadenkt, en snapt dat hij een MENS tegenover zich heeft.

  4. Marina 21 juni 2013 at 18:40 #

    Eerst moet je zelf een Mens worden …dan zie je misschien een Mens tegenover jezelf.. :roll:
    Wat menselijker worden, zou zeker fijn zijn, Leonie..

Geef een reactie

:wink: :-| :-x :twisted: :) 8-O :( :roll: :-P :oops: :-o :mrgreen: :lol: :idea: :-D :evil: :cry: 8) :arrow: :-? :?: :!:


Subscribe

Subscribe to our e-mail newsletter to receive updates.

, , , ,