Maandag, 25 november 2013


Muziektherapie (Les 11)poppen

Bij het beginliedje, als mijn naam aan de beurt komt,  maakt S. er als grapje een hele rare naam van. Een vrolijke stemming is hiermee gezet. Vandaag gebruik ik het liedje ‘De wielen van de bus die draaien rond’, maar dan met een aangepaste tekst over een popje die bepaalde bewegingen maakt. De kinderen krijgen allemaal een vingerpopje. Uiteraard A. eentje met een mooi roze jurkje aan. Op de melodie zingen we dat het popje helemaal omhoog gaat, met je arm zo hoog als je kunt. Ook helemaal omlaag en, een beetje moeilijker, helemaal naar rechts. Zonder accordeon om eerst de bewegingen te kunnen oefenen. Bij de beweging naar rechts maken we een rij naast elkaar, zodat ze mijn beweging naar rechts niet in spiegelbeeld zien. Dat maakt het wat makkelijker voor ze. Nu met accordeon erbij, dan is het leuker. Omdat de melodie voor de kinderen al bekend is, hoeft daar niet meer bij nagedacht te worden en geeft het goede houvast. Ze hoeven zich hierdoor alleen op de bewegingen te concentreren. En op het vasthouden van het vingerpopje, want die valt zo nu en dan nog wel eens op de grond.

Daarna een heel klein kringetje, knus bij elkaar. Voor alle kinderen is deze nabijheid oké. De popjes gaan aan de kant. Het liedje ‘De poppenkraam’, weet iemand hier een beweging bij? Niemand lijkt een idee te hebben. Maar dan tijdens het zingen beweegt R. spontaan met zijn handen heen en weer op de tekst ‘ze deden allemaal zo, ze deden allemaal zo’. S. doet daarna spontaan het gebaar van de grootte van de poppen op ‘daar zag ik zoveel poppen staan, zo zo zo’.  Dat is het mooie van muziek, al doende komt er van alles spontaan weer boven! Ze zingen daarbij ook zo goed dat ik voor het eerst zachter kan zingen en zelfs tegen het einde van het liedje stil kan vallen. Na afloop een dik compliment waard, heel goed gedaan!

Bij de piano liggen instrumentjes op de grond uitgestald. Wie mag als eerste kiezen? Iedereen wil dat graag. We nemen er de tijd voor om dit samen op te lossen, een belangrijk leerpunt. Met ‘Iene miene mutte…’ lukt dit wel. Dan gaat het op een eerlijke manier en hoef je ook niet boos te worden als je niet als eerste bent. Wel een lichte teleurstelling bespeur ik bij een ieder als de keus niet meteen op hem/haar valt, maar het wordt geaccepteerd. Uiteindelijk heeft iedereen een instrumentje.

Voordat we beginnen, eerst ‘bevriezen’. Telkens mag maar één kind vanuit de stilte beginnen en daarna speelt de rest samen met de piano mee. Ook voor dit beginnen-uit-stilte neem ik de tijd, want het is telkens niet helemaal stil en dat is wel de opdracht. Vooral S. heeft moeite met het helemaal stil zijn. J. wil even later dirigent zijn en doet dit met zijn ritmestokjes in beide handen. Op mijn aanraden instrueert hij de anderen om zacht te spelen. S. heeft ook hier wat moeite mee. Ik ruil zijn handtrommeltje om en  S. kiest een sambal. R. heeft de houten xylofoon uitgekozen. Even later vliegt het bolletje van zijn slagstokje eraf. Iedereen vindt het grappig, ook R. zelf. Het kan gebeuren en is helemaal niet erg. Even later valt de sambabal van S. uit elkaar. Nu is de pret helemaal compleet. Iedereen helpt mee met korreltjes oprapen. Wat een samenwerking en wat een hoop gezelligheid vandaag!

Elsbeth

No comments yet.

Geef een reactie

:wink: :-| :-x :twisted: :) 8-O :( :roll: :-P :oops: :-o :mrgreen: :lol: :idea: :-D :evil: :cry: 8) :arrow: :-? :?: :!:


Subscribe

Subscribe to our e-mail newsletter to receive updates.

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,