Maandag, 3 februari 2014


Muziektherapie (Les 5)huis

Ra. was gisteren jarig en is tien jaar geworden. Hij vertelt dat hij vandaag op school heeft getrakteerd. Na ons beginliedje zingen we dan ook een verjaardagsliedje voor Ra.

We houden ons nog met de winter bezig en ik zing het volgende liedje voor:

‘Er was er eens een mannetje dat was niet wijs
dat bouwde zijn huisje al op het ijs.
Maar toen ging het dooien en niet vriezen
en toen moest dat mannetje zijn huisje verliezen.
O, o, o, dwars door het ijs
want dat mannetje was niet wijs.’

De kinderen krijgen er allemaal een trommel bij die ze alleen maar vast hoeven te houden. Tijdens het zingen van het liedje ga ik het kringetje af door op ieders trommel te slaan. Hierbij gebruik ik een mannetje als handpop met slagstok om het speelser en aansprekender te maken voor de kinderen. Het kind met de trommel waar ik als laatste op eindig, valt af. Diens huisje is als het ware door het ijs gezakt en de trommel wordt onder de stoel gelegd. Zo ga ik het kringetje af tot er uiteindelijk eentje overblijft. “Dan heb je gewonnen”, zegt J. Maar Ra. vindt dat het niet met winnen of verliezen te maken heeft. En dat is ook zo. Er blijft er gewoon eentje over als laatste en meer niet. Iedereen is het daar wel over eens, maar toch geeft het wel een bijzonder gevoel als je als laatste overblijft!

Wie wil nu met de handpop het spel doen? Iedereen lijkt dat leuk om te doen. Dit spel stimuleert het ritme gevoel, het gevoel voor maat en melodie. Tegelijkertijd wordt ook de hand-oog coördinatie geoefend, want je moet van de ene naar de volgende trommel slaan en ook nog in het ritme van het liedje. Hun enige houvast is mijn zangstem bij het liedje. Ze doen het allemaal prima en met goede concentratie. Tijdens het spel neem ik telkens de plaats in van het kind dat aan de beurt is. Dus ook mijn  huisje zakt soms door het ijs, wat een pech!

Op de piano speel ik een bestaand stukje licht klassieke muziek. Om beurten mogen de kinderen erbij soleren op de xylofoon. Bij ieder kind vraag ik wie er begint, de piano of de xylofoon. Vrijwel iedereen wil als eerste op de xylofoon beginnen. De manier waarop de xylofoon inzet (bijvoorbeeld zachtjes, langzaam of juist springerig), bepaald ook hoe de piano meespeelt. Ik volg eigenlijk de speelwijze van het kind. De eigenheid van ieder kind wordt hiermee benadrukt. Hetzelfde muziekstukje krijgt daardoor telkens een heel eigen tintje. Mooi om te zien hoe ze allemaal zo geconcentreerd op de xylofoon spelen. Wat leuk dat ze dit gaandeweg geleerd hebben. En de andere toehoorders gedragen zich rustig, wat best een moeilijke opgave is.

Na het eindliedje en de high five, slaat Ra. nog een paar toetsen op de piano aan. Het instrument spreekt hem aan en hij neemt er even de tijd voor om zijn tonen uit te spelen.

Elsbeth

3 Responses to Maandag, 3 februari 2014

  1. sabina hunnik 6 februari 2014 at 09:36 #

    hoi marina heel leuk om te lezen hoe leuk mijn zoon het bij jullie vindt ra. is een geld leuke ervaring bedankt tot nu toe dikke

  2. sabina hunnik 6 februari 2014 at 09:37 #

    :)

    • Marina 6 februari 2014 at 13:57 #

      Dank voor je lieve reactie, Sabina! Fijn om te horen, dat Ra het naar zijn zin heeft in ons groepje en dat hij veel van leert. Geweldig!

Geef een reactie

:wink: :-| :-x :twisted: :) 8-O :( :roll: :-P :oops: :-o :mrgreen: :lol: :idea: :-D :evil: :cry: 8) :arrow: :-? :?: :!:


Subscribe

Subscribe to our e-mail newsletter to receive updates.

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,