Onrust (Bus verhaal 3)


 Bus Verhaal 3: Onrust

J straalt vandaag van alles uit, behalve rust. Na een aantal nare ervaringen in de bus met discussies, opmerkingen vanuit medereizigers en dreigementen om ons eruit te zetten, voelt hij zich blijkbaar onveilig hier. Hij doet vandaag zelfs geen pogingen om contact te leggen met mensen, maar controleert trouw of alles erop en eraan zit, of alles werkt, of wij op tijd vertrekken en of er ”geen regels zijn overtreden”. Hij schuift rusteloos van de ene plaats naar de andere. speelt even met de knopjes, friemelt even met zijn handen, maakt een paar piepende geluiden, verhuist weer verder naar achter en loopt dan weer naar voren in de rijdende bus… Spannend…

Mijn dochtertje zit in de kinderwagen en probeert zich te vermaken door met een veiligheidsriem te spelen, die naast haar hangt: zij trekt de gordel eruit en laat die los. Dat maakt lawaai en zij is daar ontzettend blij mee. Ik helaas niet…

Ik zit op een zijstoeltje naast de kinderwagen en verhuis  mijn blik van A naar J. Ik voel mij hier net als J: ook niet veilig… niet welkom…en van alle kanten bekeken…Mensen kijken mij aan, maar gelukkig zijn er tot nu toe geen opmerkingen gemaakt. Ik merk, dat ik ook langzamerhand door die sfeer geïrriteerd raak en er zit al een brok in mijn keel. Was ik maar niet zo gevoelig…Via de spiegel hou ik ook de chauffeur in de gaten en probeer rust naar J toe uit te stralen. Meer spanningen hebben wij vandaag echt niet nodig.

Volgens mij, heeft J even zijn houding gevonden. Hij zit op zijn knieën op de stoel, zijn rug naar voren, houdt zich vast aan het handvat en kijkt uit het raam. Op die manier houdt hij ook de mensen in de bus “onder controle”, en dat brengt enige rust met zich mee. Ook voor mij voelt het wat meer ontspannen, want hij zit schuin tegenover mij en ik kan hem goed zien. Pff…was de reis maar niet zo lang …

De rest zie ik alsof ik in de bioscoop zit… De bus stopt, een klein vies uitziend mannetje (buschauffeur) gaat linea recta naar mijn zoon toe, draait hem om en zet hem met zijn handen op de stoel voor zich. Hij geeft hem het commando om naar hem te kijken en te luisteren. Hij neemt een brede houding aan (wil blijkbaar zich groot houden, aangezien hij klein is), zet zijn handen op zijn benen opzij en kijkt bazig door zijn bril mijn kind aan. Er volgt een lang verhaal over hoe mijn zoon in “Zijn” bus zich moet gedragen, hoe hij moet zitten, wie de Baas hier is en wat de gevolgen zijn als hij zich misdraagt. Ondertussen raakt hij mijn kind meerdere keren met zijn vieze handen aan en zegt: “Nee, zitten! Ik ben nog niet uitgepraat…..”.

PANIEK!!! Ik zie enorme paniek bij mijn kind opkomen …”Heeeeelp…”, roepen zijn ogen….

ANGST!!! Ik zie angst die naar binnen kruipt….”Red mij…..”, roept zijn lichaam….

Hij is even…heel even…verstijfd: hopeloos, bewegingsloos, stil…en bang…enorm bang…

De buschauffeur laat zijn ”slachtoffer” even los en wendt zich naar zijn volgende prooi, naar mij. Heel baasachtig deelt hij zijn ”nieuws” mij mede: mijn kind moet zich in de bus gedragen en anders worden wij er uitgezet en neemt geen enkele buschauffeur ons de volgende keer mee. Dat zou ik dan wel eens gaan zien. En mijn kind spoedig manieren aanleren!!!!

“Rustig!!! Denk om je kind!!!! Je wilt het niet erger voor hem maken…”, – zegt de ene stem in me.

“Ik wurg hem hier en nu!!!! Die vieze, stinkende piece of shit!!!!”, zegt de andere…

“Ik begrijp het”, zeg ik zo rustig mogelijk. “Maar de overheid wil graag dat ik met een gehandicapte kind met het OV reis en niet met speciaal vervoer. En dat doe ik dus nu. De rest is niet aan u. Ik stel op prijs, als u ons nu van A naar B brengt, zonder extra opmerkingen. En dat zou ook beter voor uw carrière zijn, want Connexxion staat al lang op mijn zwarte lijst, met hun “klantgerichtheid”…..”

Ik weet verder niet of die opmerkingen van mij of de enorme driftbui van J, die vervolgens de kop opsteekt indruk op hem hebben gemaakt…Ik denk eerder dat het angst was: Hij straalde angst uit en probeerde zich groot en braaf te maken, maar zag er heel nederig uit.. Maar voor de rest van de rit heb ik hem gelukkig niet meer gehoord.

J is niet meer verstijfd en ”AGRESSIE” heeft de plaats van angst en paniek ingenomen. Hij “zit” vooraan, naast de buschauffeur en vraagt hard en nadrukkelijk, waarom hij op zijn billen moet zitten. Hij huilt, scheldt, piept en schreeuwt tegelijk; trekt gezichten en daagt de bestuurder uit, door te zeggen, dat hij nu niet op zijn billen zit…na…na…naaa…

Nachtmerrie… maar de buschauffeur doet dit keer gewoon zijn werk en rijdt ons van A naar B.. En bij de halte stappen wij eindelijk uit.

De therapie verloopt moeizaam. J is veel te gespannen en opgewonden en werkt niet mee.

Ik voel me moe en uitgeput en durf niet meer met de bus terug te reizen. Mijn man komt van zijn werk ons op halen en rijdt de rest van de dagen met de auto naar therapie. Heel laat gebeurt het, wat behoorlijk vermoeiend is.

De bus kan ik niet meer aan…Ons abonnement vervalt, de kosten krijgen wij nooit terug…

Bedankt lieve regering voor de plannen om speciaal vervoer af te schaffen en voor het mogen reizen met het OV met onze speciale kinderen!!!!

Namens Autimoeder


 

2 Responses to Onrust (Bus verhaal 3)

  1. Barbara 15 maart 2013 at 15:52 #

    Vervoer

    Mijn zoontje van 7 jaar wordt inmiddels al anderhalf jaar door middel van vervoer naar school gebracht en gehaald. Gelukkig hebben we dit schooljaar een vaste (!) en meedenkende chauffeur. De organisatie achter het busvervoer is echter erg star en vooral niet meedenkend.

    Een voorbeeld hierover. Vorig jaar verhuisde de naschoolse opvang van adres. Ze kwamen dichter bij ons huis te zitten. Echter, 1 dag waren ze dicht door de verhuizing. Ik heb toen Connexxion gebeld met de vraag of deze dag mijn zoontje gewoon naar huis vervoerd kon worden, (dat is een geldig breng-adres. Er mogen 2 brengadressen opgegeven zijn, zo wordt mijn zoontje 3x naar huis gebracht en 2x naar de NSO) Connexxion wilde wel meewerken maar dat mogen ze niet zomaar. Ik moest DMO bellen (de Gemeente). Dat deed ik, en het bleek prima te zijn. Echter, na een uurtje werd ik teruggebeld door een DMO medewerker die me vertelde dat het niet mogelijk is om eenmalig een adres te wijzigen. Alleen structurele wijzigingen kunnen in behandeling genomen worden.

    Ik zei hem dat ik niet vroeg om mijn zoontje naar een derde brengadres te brengen, maar dat door overmacht (nl het sluiten van de NSO voor 1 dag) mijn zoontje naar huis gebracht kon worden. Nee, dat was niet toegestaan, antwoordde hij. Ik vertelde hem dat ik een alleenstaande werkende moeder ben, en dat ik in verband met deze overmacht, probeerde een en ander in goede banen te leiden voor mijn zoontje. Mijn moeder zou mijn zoontje opvangen bij ons thuis. Nee, luidde nogmaals zijn antwoord. Dit was mijn verantwoording.
    Mijn verantwoording???!?!? Ik neem toch mijn verantwoording? Ik probeer toch een goede oplossing te verzinnen, waarbij ik niet eens om een ander adres vraag maar gewoon een van de andere brengadressen?? Wat was dan de bedoeling van DMO? Dat ik mijn zoontje zou laten afzetten bij een leeg gebouw? Moest ik mijn moeder van 70 jaar dan vragen daarheen te gaan en een half uur gemiddeld op de stoep te laten wachten tot het busje kwam?

    Ik was met stomheid geslagen. Ik vroeg nogmaals kunt u mij uitleggen hoe ik mijn verantwoording dan zou moeten nemen in uw ogen? Ik kreeg geen antwoord. Ik vroeg het nogmaals, nadat ik het hele verhaal wederom had uitgelegd. Geen antwoord.

    Hallo?

    Hallo?

    Stoom kwam uit mijn oren. Ik voelde tranen van woede en onmacht opkomen.
    Hallo? Meneer? Woest heb ik toen opgehangen. Weer Connexxion gebeld.
    Connexxion was begripvoller maar kon officieel niets toezeggen. Wel raadden ze me aan om de chauffeur aan te spreken en te zien hoe hij zou reageren.
    Gelukkig was de chauffeur begripvol en behulpzaam.

    Ik snap heel goed dat het niet de bedoeling is dat mensen te pas en te onpas brengadressen wijzigen. Connexxion is geen taxi, ze hebben zich aan regels mbt afstanden te houden, er zijn hele schema’s opgesteld, allemaal begrip voor. Maar dat er werkelijk geen mogelijkheid tot coulance is in uitzonderlijke gevallen, onbegrijpelijk.
    We zijn al ouder van een “moeilijk”kind, ons kind laten we niet voor onze lol of gemak met busvervoer meegaan (liever breng en haal ik mijn kind zelf!), maar wij werken ook (ik dan in mijn geval) en daarbij ben ik alleenstaand, dus dat betekent heel veel geregel en geplan. Ik vind niet dat ik onbeschoft behandeld hoef te worden wanneer ik bel met een legitiem verzoek.

  2. Marina 15 maart 2013 at 16:38 #

    Oh…wat stom allemaal, Barbara!!! Wat kan ik boos over worden… :twisted:

Geef een reactie

:wink: :-| :-x :twisted: :) 8-O :( :roll: :-P :oops: :-o :mrgreen: :lol: :idea: :-D :evil: :cry: 8) :arrow: :-? :?: :!:


Subscribe

Subscribe to our e-mail newsletter to receive updates.