Vrijdag, 10 april 2015


Theatrale improvisaties (Les 5): Anton en de spelbrekersIMAG0002 (2)

Doel van de les: Met een prentenboekverhaal spelen, dansen, zingen, verbeeldingskracht stimuleren, leren omgaan met dingen die je moeilijk vindt, emoties benoemen.

Vandaag is de hulpjuf er weer en dat is extra fijn omdat er deze vrijdag voor het eerst een nieuw kind komt meedoen! We zijn allemaal reuze benieuwd naar het nieuwe kind. Mijn drie tekeningen met de gitaar, het bewegende kind en die met de klok op 16.45 uur, hangen weer aan de muur. Samen zingen we ons beginliedje: ‘Kom maar, kom maar, kom we gaan weer zingen’. Twee kinderen zitten naast me, het nieuwe kind is gefascineerd door de spiegels en door de nieuwe ruimte en loopt veel rond. De andere kinderen zijn heel lief en zorgzaam voor het nieuwe kind en proberen het met ons mee te laten doen.

Voor we met ons nieuwe verhaal beginnen doen we een warm up samen met het nieuwe kind dat al lekker aan het rondrennen is. Het is geweldig dat de hulpjuf er is, want zo kunnen we elk kind de juiste aandacht geven. Ik pak mijn prentenboek van Ole Könnicke er weer bij en laat aan de kinderen het verhaal Anton en de spelbrekers zien. Een kind vind het heel komisch dat als Anton merkt dat niemand met hem koekjes wil eten en limonade drinken hij voor dood gaat liggen (Anton gaat stil in het gras liggen en doet niet meer mee). Al snel doen de andere kinderen in het verhaal het ook , tot er niemand meer over is die beweegt, behalve een hond die vergeefs blaft en mieren die over de kinderen beginnen heen te lopen (onze vingers). Nu gaan we het verhaal naspelen. Ik pak mijn doosjes met vingerpoppetjes erbij en introduceer deze een voor een aan de kinderen en vraag wie welk kind (Anton, Lukas, Gina, Ina) wil spelen. De poppetjes en een limonade- en koekjeskarretje zijn gemaakt van eierdozen en ander afvalmateriaal, en elk figuurtje heeft een eigen stem. Onze vingers zijn de mieren en een stoffen vingerpoppetje is de hond. De kinderen die al wat langer meespelen in de les duiken met veel plezier en overgave het spel in, samen met de poppetjes. De limonadekar met de koekjes wordt voortgetrokken door ‘Anton’ en al snel ligt iedereen voor dood op de grond en worden de kinderen door de mieren overlopen. Af en toe stappen we samen uit het verhaal om het nieuwe kind dat bezig is aan ons en het spelen te wennen, deel te maken van ons gezamenlijk spel. We doen mee met de bewegingen dat het kind maakt, we beantwoorden de geluiden van het kind met nieuwe geluiden en de andere kinderen ondersteunen de nieuwe wending die we zo aan het verhaal geven. Natuurlijk moet ik op een bepaald moment in de boeien worden geslagen, hoewel ik zeg dat ik net ben vrijgelaten en dat dat dus niet meer hoeft. En zo switchen van fantasie, vrij materiaal en vrije ruimte naar de praktische invulling van wat op dat moment het beste voor ons spel is en komt iedereen aan z’n trekken. We eindigen met een cooling down en schudden alles los wat vast zit. Het nieuwe kind blijft nog even bij ons en we zingen tweestemmig een zacht wiegend liedje terwijl ik speel op m’n gitaar: Droom van m’n land, ver hier vandaan. Ik hoor de beat eindeloos gaan. Wind en de zee, hoog de zon. Ga met me mee, kom nu kom. (Op de melodie van Black Orpheus, vertaling: Stefka).  Iedereen, kinderen, juffen en de moeder van het nieuwe kind is opgetogen over onze nieuwkomer! En het nieuwe kind is ook blij.

Vrijdag spelen we verder. Dan ontdekken we de wereld en vooral de kleuren en vormen van de Franse schilder Henri Matisse.

Groetjes van juf Sandra en Esther!

No comments yet.

Geef een reactie

:wink: :-| :-x :twisted: :) 8-O :( :roll: :-P :oops: :-o :mrgreen: :lol: :idea: :-D :evil: :cry: 8) :arrow: :-? :?: :!:


Subscribe

Subscribe to our e-mail newsletter to receive updates.

, , , , , , , , , , ,