Vrijdag, 13 maart 2015


Theatrale improvisaties (Les 2): Klein Verhaal over LiefdeDSCN9445

Doel van de les: Met een prentenboekverhaal spelen, dansen, zingen, verbeeldingskracht stimuleren, leren omgaan met dingen die je moeilijk vindt, emoties benoemen.

Vandaag zijn we met z’n vieren, twee kinderen, een stagiaire die me fijn assisteert en ikzelf. Opnieuw heb ik drie tekeningen opgehangen, zo kan je zien wanneer de les begint (gitaar), verder gaat (een bewegend kind) en eindigt (een klok op 16.45 uur).  Ik speel op m’n gitaar en zing ons welkomstliedje: ‘Kom maar, kom maar, kom we gaan weer zingen’.

Samen lezen, bekijken, bevragen en becommentariëren we het verhaal van Marit Tornqvist: Klein verhaal over liefde. ‘Wat zien we op de plaatjes, wat vertellen ze ons en hoe voelt het meisje op de paal zich?’ Om de kinderen te helpen de verschillende gevoelens te benoemen heb ik een aantal kaartjes van het Gedachte-Kracht gevoelenskwartetspel (van Nicole Hage) op de grond gelegd.

Nu gaan we spelen. Ik leg vier kussentjes op de grond, dat zijn de palen als we alle vier het meisje spelen dat op haar paal naar de horizon tuurt. ‘Trouwens, wat is dat, turen?’

We spelen het meisje in weer en wind, in het licht en in het donker.

Ik haal mijn speciale attributen te voorschijn. Een klein hoofd van het meisje, een stoer hoofd van de man die ze gaat missen, zijn interessante boot en nog een klein maskertje (allemaal geknutseld van een eierdoos). Nu begint het echte spel! Ik kruip in het hoofd van het meisje door het op mijn vinger te zetten en spreek met haar stemmetje over de boten die langs komen varen. De assistent juf speelt het spel mee als de stoere man met dito stem. Met lege eierdozen spelen de kinderen de verschillende boten die langskomen, af en toe begeleid door een muziekje wat een van de twee maakt met een klein instrument.

Het begrip horizon wordt onderzocht en uitgewerkt in het spel en zelfverzonnen nieuwe verhaallijnen uitgespeeld en oplossingen gevonden om te zorgen dat het meisje en de stoere man elkaar wel ontmoeten en de horizon verdwijnt. (Open einde? Weg ermee!)

Een kind fluistert in mijn oor dat we een brug kunnen bouwen met de eierdozen zodat de twee  wannabe geliefden elkaar kunnen bereiken.

Met hetzelfde materiaal bouwen we ook een fantastisch huis dat wiebelt en wankelt op de paal. Het meisje is er blij en trots mee, tot het instort. Ze wordt getroost met troostmuziek.

Alles komt goed (met dank aan de spelers!). Na veel omwegen ontmoeten de stoere man en het meisje elkaar. Ze bekennen elkaar verlegen de liefde en geven elkaar op regie-aanwijzing van een kind een bijna onhoorbare eierdoosKUS.

De stoere man vaart ondersteboven weg met z’n boot. Het meisje blijft alleen achter en wuift.

Het is tijd. We hadden nog wel uren door kunnen spelen.  Samen ruimen we alles op.

Volgende keer een nieuw Anton verhaal: Anton en het grote gevecht (van Ole Könnecke)

 Groetjes van juf Sandra

No comments yet.

Geef een reactie

:wink: :-| :-x :twisted: :) 8-O :( :roll: :-P :oops: :-o :mrgreen: :lol: :idea: :-D :evil: :cry: 8) :arrow: :-? :?: :!:


Subscribe

Subscribe to our e-mail newsletter to receive updates.

, , , , , , , ,