Vrijdag, 17 april 2015


Theatrale improvisaties (Les 6): het prentenboek over de schilder Henri Matisse: De parkiet, de zeemeermin en de slak van Annemarie IMAG0007van Haeringen

Doel van de les: Met een prentenboekverhaal spelen, dansen, zingen, verbeeldingskracht  stimuleren, leren omgaan met dingen die je moeilijk vindt, emoties benoemen, tekenen, scheuren, knippen.

Deze vrijdag zijn we opnieuw met drie kinderen en de hulpjuf. Een kind is wat verlaat, daarom beginnen we maar alvast. De drie tekeningen met de gitaar, het bewegende kind en die met de klok op 16.45 uur, hangen weer aan de muur. We doen niet ons beginliedje maar beginnen gelijk met een CD-muziekje dat ons in de stemming brengt voor een onderwaterwereld. Ik heb van alles meegenomen: grote vellen A3 formaat papier, houtskool, verschillende gekleurde ansichtkaarten met werk van Matisse, oranje doeken om mee te zwaaien, kleine blauwe doekjes zo groot als een zakdoek en een heel grote blauwe doek die zo sterk is dat je er makkelijk als in een hangmat met z’n tweeën in kan liggen. Verder heb ik wat ander muziekjes bij me voor de onderwatersfeer en wat kleine instrumentjes, ballonnen, van gekleurd papier gevouwde bootjes en het belangrijkste, het prentenboek over de schilder Henri Matisse: De parkiet, de zeemeermin en de slak (van Annemarie van Haeringen).

Het muziekje staat aan om ons in de stemming te brengen en ik pak het boek erbij. We doen de muziek wat zachter en later helemaal uit als ik samen met vooral één kind de prenten bekijk en het verhaal vertel over Matisse. We benoemen de kleuren, de vormen, wat er aan de hand is met Matisse. Het kind naast me is vooral geïnteresseerd in details. Waarom is Matisse ziek, wat had ie dan, wat deden ze bij de operatie in het ziekenhuis, waarom is alles wit enz? Samen bedenken we antwoorden. Halverwege het boek als Matisse al weer wat kan werken en van een zakje waar een croissantje in heeft gezeten een vorm van een vogel knipt vind ik het tijd om zelf wat te gaan. Het andere nieuwe kind is inmiddels als aan het spelen met de hulpjuf. Ik vertel dat we de onderwater wereld gaan voelen. We doen eerst een warm up liggend met onze voeten en handen als zeewierplantjes in het water, we voelen de golven zacht om en door ons heen gaan, we pakken er ook de ornaje doeken bij, aan elke hand een – het verlate kind doet inmiddels ook mee – dat zijn onze glibberige bladslierten waarmee we in de golven wuiven. We wuiven, cirkelen, vallen, snel, langzaam, hoog en laag met de doeken. Nu gaan we schilderen met ‘zogenaamde’ kleuren: met echte kwasten dopen we in de verschillende kleuren van de stofjes die ik mee heb genomen en klodderen daarmee op ons grote vel: het worden slakken, een grote blad van een vingerplant, zeewier een parkiet, een kwal.

Nu in het echt: met houtskool tekenen we de omtrek van onze voet. De omtrek proberen we als een sjabloon uit te knippen met een schaar: misschien is dat wel een duif! Hoe zou het zijn als je je voet omtrekt en hoe is het als je het heel snel doet? Het fijne van tekenen is dat je ondertussen interessante gesprekken kunt voeren. Die hebben we dan ook en het gaat over van alles: waterpistolen, gewone pistolen, allerlei ongewoon sterke gamefiguren die ik allemaal nog niet ken, de regels van games. Zo leer ik ook weer wat bij. We tekenen gewoon door en proberen van alles uit terwijl de andere twee kinderen ‘in de zee’, in de blauwe doek, in de onderwaterhangmat liggen. Eerst een boven en de ander onder, later naast elkaar. En wat een lof hebben de kinderen als de hulpjuf en ik de kinderen over de grond schuiven, kantelen en een beetje rollen, zwieren en zwaaien. Een kind praat en zingt er in een zelfverzonnen taal opgetogen op los. Van het andere kind krijgen we aanwijzingen omtrent de hangmatzee: de doek moet dicht! De zee moet wel overal om je heen natuurlijk onder water. Braaf sluiten wij, de juffen,  de twee kanten van de doek op elkaar aan. Later komen er ook bootjes in de zee varen die kopje onder gaan, onder water en boven water varen. Alle kinderen dansen met hun bootje, sommige bootjes vergaan.  Als we moe zijn van de onderwaterwereld is het tijd. Samen ruimen we de bootjes op en zingen nog even het liedje voor het kanarieparkietje: Lente is weer in ‘t land, zie je de bloemetjes aan de waterkan, hé kijk daar vliegt een kanariepiet, tjiep, tjiep, tjiep. Een kind zingt een beetje mee. Dan zwaaien twee kinderen gedag en blijven we over met het nieuwe kind dat nog graag verder gewiegd wil worden. De hulpjuf en ik zingen nog even samen het Lente liedje en het neuriën ook een liedje van de vorige keer Droom van mijn land. Nu is het echt tijd. Papa en mama halen het nieuwe kind op en wij ruimen alles samen op.

Komende vrijdag is alweer de laatste les. We spelen en schilderen en scheuren dan verder met Matisse. Misschien gaan we ook wel buiten stoep krijten met onze eigen omtrek en schaduw.

Groetjes van juf Sandra en Esther!

P.S. in het Stedelijk Museum is nu een prachtige tentoonstelling van Henri Matisse te zien!

www.stedelijk.nl/tentoonstellingen/de-oase-van-matisse

No comments yet.

Geef een reactie

:wink: :-| :-x :twisted: :) 8-O :( :roll: :-P :oops: :-o :mrgreen: :lol: :idea: :-D :evil: :cry: 8) :arrow: :-? :?: :!:


Subscribe

Subscribe to our e-mail newsletter to receive updates.

, , , , , , , , , , , , , , ,