Vrijdag, 27 maart 2015


Theatrale improvisaties (Les 4):  Anton kan toverenanton kan toveren

Doel van de les: Met een prentenboekverhaal spelen, dansen, zingen, verbeeldingskracht stimuleren, leren omgaan met dingen die je moeilijk vindt, emoties benoemen.

Vandaag zijn we met z’n vieren, twee kinderen, een assistent-juf en ikzelf. Mijn drie tekeningen heb ik opgehangen, op de eerste staat een gitaar, de tweede een bewegend kind en op de derde een klok die op 16.45 uur stilstaat, onze eindtijd. Met de gitaar zingen de extra juf en ik het welkomstliedje: ‘Kom maar, kom maar, kom we gaan weer zingen’. Een kind zit naast me. Het andere kind slaat ons gade vanaf de stoel aan de piano. ‘Laat me maar’, zegt het met een wegwuivend gebaar. Het kind kijkt goed naar hoe we alles doen. Ik pak het prentenboek van Ole Könnicke en sla het open bij het verhaal Anton kan toveren. Voordat ik iets kan vertellen vraagt het kind dat naast me zit en meekijkt in het boek terwijl het naar het eerst plaatje wijs: ‘Wat is dat?’ ‘Een tovenaar’, zeg ik. Ter plekke besluit ik dat ik niet eerst het hele verhaal ga vertellen met de plaatjes, maar dat we het zo veel mogelijk meteen gaan spelen, plaatje voor plaatje.

Af en toe geeft het kind op de stoel commentaar op wat we doen en laten. Het is duidelijk wie Anton de tovenaar gaat worden: het enthousiaste kind dat naast ons op de grond zit. Het krijgt van mij een rieten toverhoed. Het kind, Anton, doet net als de Anton in het boek, een aantal toverpogingen. Ik doe het toveren eerst als een proefAnton voor en het lukt me om een klein vogeltje (een vingerpoppetjevogeltje) uit een boom (de hulp juf) weg en dan weer te voorschijn te toveren. Onze Anton kan niet wachten om het ook te proberen. Met de toverhoed op doet het verwoedde pogingen -  die meestal slagen! Het vogeltje verdwijnt en verschijnt en verdwijnt en verschijnt. Allemaal met hulp van de hulpjuf, maar onze Anton geeft geen krimp. Dit is nog eens toveren! Anton probeert ook – onder protest – het kind op de stoel bij de piano weg te toveren. Maar hoe Anton ook z’n best doet, het lukt hem niet. Zelfs niet met een toverspreuk. De juf en de hulpjuf wegtoveren is minder moeilijk. Ze moeten natuurlijk wel weer teruggetoverd. We raken heel erg verwijderd van het oorspronkelijke prentenboekverhaal. Het verhaal van onze Anton holt onze nieuwe tovenaar vooruit. De hulpjuf helpt met wat nieuwe en oude toverspreuken onze Anton zijn tovercarrière op. Het gaat goed en soms niet, soms moet onze Anton bijvoorbeeld eerst als een golf in de zee op de grond omslaan om iets te kunnen (weg)toveren en hij helpt de hulpjuf hetzelfde te doen. Alle hulp is meegenomen. Anton is nog lang niet uitgetoverd. Hij probeert het ook met een nieuwe toverhoed, eentje van stof omdat die lekkerder zit. Alle tovenaars experimenteren. De nieuwe toverhoed doet het  goed. Als het bijna tijd is raakt de toverhoed een beetje uitgewerkt. Het lukt niet meer zo goed om de juffen weg te toveren. Zelfs niet met het leuke tovermuziekje wat we vaak door het kind op de stoel bij de piano aan en uit laten zetten. Er valt niet veel op te ruimen. Het kind op de stoel vraagt of het aandachtig genoeg heeft meegekeken. Zeker weten! Voor we tot tien kunnen tellen zijn de kinderen al de deur uitgestoven of zijn ze nu toch weggetoverd? Door Anton… ? Ik heb z´n hoed nog in m´n hand.

Volgende week zijn we terug. Met Anton. En misschien de hulpjuf.

Groetjes van juf Sandra

No comments yet.

Geef een reactie

:wink: :-| :-x :twisted: :) 8-O :( :roll: :-P :oops: :-o :mrgreen: :lol: :idea: :-D :evil: :cry: 8) :arrow: :-? :?: :!:


Subscribe

Subscribe to our e-mail newsletter to receive updates.

, , , , , , , , , , , , , , ,